Author: Liz Genre: ,
Rating

Geschreven aan de hand van een prompt en dat was: een muts met berenoortjes.

Julian haalde even zijn schouders op en keek haar aan. “Ik weet het niet. Ik denk niet dat die mensen allemaal echte vrienden zijn. Die zijn gewoon nieuwsgierig en vragen zich af wie hij is. Meer niet.” 
Ze keken elkaar even aan en zwegen toen.
“Quinten is onzekerder dan hij laat merken,” zei Julian toen. “Hij is ook maar een mens en stiekem wil hij ook bij mensen in de smaak vallen, al zegt hij van niet.”
“Hij valt bij mensen in de smaak,” zei ze zachtjes, maar hij schudde zijn hoofd. 
“Niet zoals hij wil.”
Zijn stem was zacht en ze rook zijn geur die zoals altijd hetzelfde rook. Ze slikte even, maar was niet in staat om haar blik los te halen van zijn gezicht. Ze begon zijn gezicht zo goed te kennen. Een klein en langwerpig litteken van een wondje of zoiets op zijn linkerwang. Nauwelijks zichtbaar als je niet vlakbij was. Een paar verdwaalde sproetjes op zijn neus. Een iets te grote neus die scheef stond, maar die hem juist mooier maakte. Grote groene ogen die een tikkeltje schuin stonden. Hij boog zich naar haar over en ze voelde zijn lippen vederlicht op die van haar. Ze voelde hoe zijn vingers die van haar omsloten.
Please, ga dit op je kamer doen!” zei een bekende stem.
Julian liet haar geschrokken los. Sylvester stond in de deuropening en hij trok een grijze wollen muts met berenoortjes van zijn hoofd. Zijn blonde haar zat in de war en hij haalde er ongeduldig een hand doorheen. Ze had geen van de gebroeders Dekker ooit betrapt op het gebruik van gel. Ze hadden blijkbaar allemaal geweldige genen wat betreft hun haar. Het viel altijd in model.
Achter hem stond een jongen met zwart haar die Sterre niet kende. Het eerste dat haar opviel, was hoe zwart het haar van de jongen was en zeker bij zijn huid. Die was wit, bijna doorschijnend. Hij moest zijn haar wel verven. Of hij was ziek. Of een vampier. Ze hield haar hoofd een beetje schuin.
Ze had Sylvester eigenlijk nooit met andere mensen dan zijn familie gezien, maar op school zag ze hem sowieso bijna niet. Misschien kwam het, omdat het vmbo zulke andere tijden had. Julian keek naar zijn broertje.
“Wat moet ik op mijn kamer doen, broertje?” vroeg hij geamuseerd.
Ze keek hem van opzij aan en hij had een mondhoek opgetrokken en vond het duidelijk nogal grappig.
“Wat je van plan was…op het aanrecht.”
Zijn broertje rilde.
“Wat was ik dan van plan op het aanrecht? Iets anders dan het slachten van een appel.”
Hij leunde voor haar langs en haalde een appel uit de fruitschaal. Het was doodstil toen hij zijn tanden in de appel zette en begon te kauwen. Ze zag dat er een straaltje sap langs zijn mondhoek liep. Sylvester keek zijn oudere broer kwaad aan, maar zei niets. Hij kneep wel iets harder in de muts met berenoortjes, zag Sterre. De jongen die hij meegenomen had, had nog altijd niets gezegd.

Comments are closed.